کوروناویروس جدید
موضوعات داغ

ویروس کورونا (COVID-19): شواهد مربوط به مراقبت‌های حیاتی

هدف این مجموعه ویژه، اطمینان از دسترسی فوری به مرورهای نظام‌مند کاکرینی است كه تا حد امکان مستقیماً به مدیریت افراد بستری‌شده با عفونت‌های حاد تنفسی شدید مربوط است. این مجموعه مرورهایی که با راهنمای موقت WHO و همچنین مرورهایی که توسط گروه مراقبت‌های حاد و اورژانسی کاکرین مرتبط شناخته شده‌اند را شامل می‌شود.

این مجموعه ویژه شامل مرورهای کاکرین در موضوعات زیر است:

  • مایع درمانی و درمان با وازوپرسور
  • حمایت تنفسی و تهویه مکانیکی
  • جداکردن بیمار از تهویه مکانیکی
  • مدیریت هایپوکسمی
  • درمان فارماکولوژیک
  • مدیریت هذیان
  • تغذیه در مراقبت ویژه

در حالی که مرورهای موجود در این مجموعه ویژه، مداخلاتی را که در راهنمای موقت WHO به آن‌ها اشاره شده است را ارزیابی می‌کنند، کاربرد مستقیم شواهد ممکن است محدود به بخش کمی از افراد مبتلا به عفونت ویروسی باشد که در مطالعات اولیه حضور داشته‌اند. بسیاری از مرورها در این مجموعه پاسخ‌های بالینی کاکرین مرتبط را نیز دارند.

ذکر این نکته حائز اهمیت است که مرورهای موجود در این مجموعه شواهد را خلاصه نموده است؛ و ارائه آن‌ها در این‌جا به این معنا نیست که یک درمان مؤثر هستند. تعدادی از مرورهای ارائه‌شده در این‌جا، کمبود شواهد باکیفیت در تصمیم‌گیری آگاهانه پزشکی در زمینه بحران شدید عفونت حاد تنفسی (SARI) را نشان می‌دهد.

به‌روزرسانی شده در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۹: پاسخ بالینی جدید کاکرین اضافه شد به «درمان با پلاسمای افراد بهبود یافته یا هیپرایمیون ایمونوگلوبولین برای افراد مبتلا به COVID-19: یک مرور سریع»

مایع درمانی و درمان با وازوپرسور

احیای اولیه کاهش فشار خون به‌طور معمول شامل تزریق مایعات داخل وریدی است، و در صورت تداوم کاهش فشار خون، وازوپرسورها تجویز می‌شوند.
Liberal versus conservative fluid therapy in adults and children with sepsis or septic shock

سپسیس (sepsis) و شوک سپتیک (septic shock) از عوارض بالقوه تهدیدکننده زندگی مربوط به عفونت هستند که با موربیدیتی و مرگ‌ومیر بالایی در بزرگسالان و کودکان همراه هستند. مایع‌درمانی به عنوان یک مداخله حیاتی در حین درمان اولیه سپسیس مورد توجه قرار گرفته است اما این‌که آیا مایع‌درمانی محافظه‌کارانه یا آزادانه می‌تواند پیامدهای بالینی را در بیماران مبتلا به سپسیس و شوک سپتیک بهبود بخشد، هم‌چنان نامشخص است. این مرور، مشخص می کند که آیا مایع‌درمانی آزادانه در مقابل مایع‌درمانی محافظه‌کارانه پیامدهای بالینی را در بزرگسالان و کودکان مبتلا به سپسیس اولیه و شوک سپتیک بهبود می‌بخشد یا خیر. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکریندر کودکان مبتلا به سپسیس یا شوک سپتیک، مایع‌درمانی آزادانه در مقایسه با مایع‌درمانی محافظه‌کارانه چه عملکردی دارد؟

 

افراد به شدت بدحال (critically ill) ممکن است به دلیل وضعیت‌های جدی، عفونت‌ها (برای مثال سپسیس)، تروما یا سوختگی، مایع بدن خود را از دست داده و برای پیشگیری از دهیدراتاسیون یا نارسایی کلیه، به طور اضطراری به مایعات اضافی نیاز پیدا کنند. محلول‌های کلوئیدی (colloid) یا کریستالوئیدی (crystalloid) ممکن است به این منظور استفاده شوند. کریستالوئیدها دارای مولکول‌های کوچکی بوده، ارزان هستند، استفاده از آن‌ها راحت است و احیاء مایع سریعی را فراهم می‌کنند، اما ممکن است اِدم را افزایش دهند. کلوئیدها دارای مولکول‌های بزرگ‌تری بوده، هزینه‌برتر هستند و می توانند افزایش حجم سریع‌تری را در فضای داخل‌عضلانی ایجاد کنند، اما ممکن است واکنش‌های آلرژیک، اختلالات لخته‌شدن خون و نارسایی کلیه ایجاد کنند. این مرور اثر استفاده از کلوئیدها در مقابل کریستالوئیدها را در افراد شدیداً بدحال که به جایگزینی حجم مایع برای جلوگیری از مرگ نیاز دارند، نیاز به انتقال خون یا درمان جایگزینی کلیوی و عوارض جانبی را ارزیابی می‌کند. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینکلوئیدها در مقایسه با کریستالوئیدها برای فرایند احیا در افراد شدیداً بدحال چه عملکردی دارند؟

در میان محلول‌های کریستالوئیدی، سالین ۰٫۹٪ معمولا تجویز می‌شود. محلول‌های بافرشده (buffered solutions) ممکن است مزایای تئوریکی اندکی داشته باشند (اسیدوز متابولیک کم‌تر، اختلال الکترولیتی کم‌تر) اما ارتباط بالینی این موارد هم‌چنان ناشناخته است. این مرور، به بررسی اثرات محلولهای بافرشده در مقابل سالین 0.9% جهت احیاء در بزرگسالان و کودکان شدیداً بدحال می پردازد. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینمحلول‌های بافری در مقایسه با سالین ۰٫۹٪ برای افراد شدیداً بدحال نیازمند مایع‌درمانی وریدی چه عملکردی دارد؟

 

با وجود شواهدی از اثرات فوری و آشکار وازوپرسورها روی هیمودینامیک، تاثیرات آن‌ها بر پیامدهای مرتبط با بیمار مورد بحث و بررسی است. این مرور قصد دارد تا اثرات رژیم‌درمانی یک وازوپرسور (وازوپرسور به‌تنهایی یا در ترکیب با عوامل دیگر) با رژیم وازوپرسور دیگر را، بر مورتالیتی بیماران شدیداً بدحال با شوک مقایسه نماید. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکریننوراپی نفرین در مقایسه با وازوپرسورهای دیگر در افراد مبتلا به شوک هایپوتنسیو چه عملکردی دارد؟

حمایت تنفسی و تهویه مکانیکی

بیماران با عفونت شدید حاد تنفسی ممکن است به اکسیژن مکمل و حمایت تنفسی مکانیکی نیاز داشته باشند.

کانولای بینی با جریان بالا (HFNC؛ High Flow Nasal Cannulae)، جریان بالای هوا و اکسیژن مخلوط مرطوب‌شده را از طریق کانولای بینی با منفذ عریض هدایت می‌کند و ممکن است در ارائه حمایت تنفسی برای بیماران بزرگسال مبتلا به نارسایی تنفسی حاد در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) سودمند باشد. این مرور، ایمنی و کارایی HFNC را در مقایسه با مداخلات مقایسه‌ای از لحاظ شکست درمان، مرگ‌ومیر، عوارض جانبی، مدت حمایت تنفسی، زمان بستری در بیمارستان و ICU، اثرات تنفسی، پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار و هزینه‌های درمان ارزیابی می‌نماید. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینیک کانولای بینی با جریان بالا در مقایسه با اکسیژن کم‌جریان برای بزرگسالان در بخش مراقبت‌های ویژه نیازمند پشتیبانی تنفسی چه عملکردی دارد؟

مدیریت ناموفق راه هوایی فوقانی به‌شدت با مورتالیتی و موربیدیتی مرتبط است. چهار شاخص سختی در تنفس عبارتند از: مشکل استفاده از ماسک ونتیلاسیون روی صورت (face mask ventilation)، لارنگوسکوپی (laryngoscopy) دشوار، مشکل قرار دادن لوله داخل نای (tracheal intubation)، و لوله‌گذاری (intubation) ناموفق. آزمایش‌های غربالگری بسیاری در شرایط بستری در عملکرد بالینی برای شناسایی افراد پرخطری که در معرض مشکل راه هوایی هستند، استفاده می‌شود، با این وجود، هنوز صحت و فواید این آزمایشات مشخص نشده است. هدف این مطالعه مروری، شناسایی و مقایسه دقت تشخیص طبقه‌بندی مالامپاتی (Mallampati) و سایر طبقه‌بندی‌های رایج است که برای تست‌های معاینه راه هوایی به منظور ارزیابی وضعیت فیزیکی راه هوایی بیماران بزرگسال بدون ناهنجاری‌های آناتومیکی آشکار استفاده می‌شود.

 

مانور احیا شامل افزایش موقت فشار راه هوایی اعمال‌شده هنگام استفاده از دستگاه ونتیلاسیون مکانیکی برای بازکردن (احیا) بخش‌های کلاپس شده ریه و افزایش تعداد آلوئول‌های تنفسی شرکت‌کننده در حجم tidal (میزان هوای دم و بازدم) دستگاه ونتیلاسیون است. مانور احیا اغلب برای درمان بیماران بخش مراقبت‌های ویژه که مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) هستند، استفاده می‌شود، اما اثر این درمان‌ها و پیامدهای بالینی به‌خوبی مشخص نشده‌اند. هدف این مطالعه مروری مشخص کردن اثرات مانورهای احیاء روی مورتالیتی و مرگ و میر در بزرگسالان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی حاد و همچنین اثرات مانورهای احیاء روی اکسیژناسیون و عوارض جانبی (مانند نرخ باروتروما) است. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینمانورهای احیا در بزرگسالان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی حاد که از تهویه مکانیکی استفاده می‌کنند، چه اثراتی دارد؟

 

پنومونی وابسته به ونتیلاتور (VAP) با افزایش مرگ‌ومیر، اقامت طولانی‌مدت در بیمارستان و افزایش هزینه‌های مراقبت درمانی در بیماران بدحال از نظر بالینی همراه بوده است. دستورالعمل‌ها وضعیت نیمه‌خوابیده (30 درجه تا 45 درجه) را برای جلوگیری از VAP در میان بیماران نیازمند به تهویه مکانیکی توصیه کرده‌اند. با این حال، با توجه به محدودیت‌های روش‌شناسی در مطالعات مروری نظام‌مند موجود و با توجه به منفعت و ضررهای پوزیشن نیمه خوابیده برای جلوگیری از VAP، عدم قطعیت باقی می‌ماند. این مطالعه مروری به ارزیابی اثربخشی و ایمنی وضعیت نیمه‌خوابیده در مقابل وضعیت خوابیده به پشت برای جلوگیری از پنومونی وابسته به ونتیلاتور (VAP) در بزرگسالان نیازمند به تهویه مکانیکی می پردازد. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینموقعیت نیمه‌خوابیده در مقایسه با موقعیت خوابیده در بزرگسالان نیازمند تهویه مکانیکی چگونه است؟

 

آسیب حاد ریوی (ALI) و سندروم دیسترس حاد تنفسی (ARDS) دلیل یک چهارم از شکست‌های حاد تنفسی در بیماران در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) هستند. تهویه مکانیکی افراد با ALI/ARDS، به ریه‌ها زمان لازم جهت ترمیم را می‌دهد، اما دستگاه تنفس تهاجمی بوده و می‌تواند منجر به آسیب به ریه‌ها گردد. هنوز مشخص نیست که در صورت کنترل فشار القاشده از سوی دستگاه تنفس در هر تنفس یا محدودشدن حجم هوای ورودی در هر تنفس، آسیب‌های مربوط به دستگاه تنفس کاهش می‌یابند یا خیر در این مطالعه مروری، تنفس با فشار کنترل‌شده با تنفس با حجم کنترل‌شده در بزرگسالان مبتلا به ALI/ARDS جهت تعیین این‌که آیا تنفس با فشار کنترل‌شده مرگ و میر بیمارستانی را در بزرگسالان اینتوبه‌شده و ونتیله کاهش میدهد یا خیر، مقایسه شده است. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینتنفس با فشار کنترل‌شده در مقیاسه با تنفس با حجم کنترل‌شده در افراد مبتلا به نارسایی حاد تنفسی یا سندرم دیسترس چه عملکردی دارد؟

مرگ‌ومیر در بیماران با آسیب حاد ریوی (ALI) و سندرم دیسترس حاد تنفسی (ARDS) همچنان بالا است. این بیماران نیازمند دریافت تهویه مکانیکی هستند، اما این مورد با آسیب ریوی در اثر دستگاه تنفس در ارتباط بوده است. سطوح بالای فشار انتهای بازدمی مثبت (PEEP) می‌تواند این وضعیت را کاهش دهد و زنده‌ماندن بیمار را بهبود بخشد. این مطالعه مروری، فواید و زیان‌های سطوح بالا و پایین PEEP را در بیماران با ALI و ARDS ارزیابی می‌کند.

Lung protective ventilation strategy for the acute respiratory distress syndrome

سندروم دیسترس تنفسی حاد و آسیب حاد ریوی می‌توانند با آسیب ریوی ناشی از دستگاه ونتیلاتور تشدید شوند. استراتژی‌های تنفسی محافظ ریه ممکن است منجر به بهبود بقا شود. این مطالعه مروری تأثیر تهویه با حجم جاری (tidal) کم بر میزان عوارض و مرگ‌ومیر در بیماران 16 سال و بالاتر را که تحت تأثیر سندرم دیسترس تنفسی حاد و آسیب حاد ریوی قرار گرفته‌اند، ارزیابی می‌کند. همچنین مشخص می‌نماید که اگر از فشار هوا در حد ثابتی بیش‌تر از 30 تا 35 سانتی متر آب (H2O) استفاده شود، حجم جاری کم و معمولی در مقایسه ها متفاوت خواهند بود یا خیر.

Daily sedation interruption versus no daily sedation interruption for critically ill adult patients requiring invasive mechanical ventilation

باور بر این است که قطع آرامبخشی روزانه (DSI) موجب محدودکردن تجمع زیستی دارو شده، حالت هوشیاری بیش‌تری را القا می‌کند و بنابراین، مدت زمان تهویه مکانیکی را کاهش می‌دهد. شواهد موجود نشان داده‌اند که DSI باعث کاهش، عدم تغییر یا افزایش مدت زمان تهویه مکانیکی می‌شود. این مطالعه مروری به مقایسه مدت زمان تهویه مکانیکی تهاجمی برای بزرگسالان شدیداً بیمار نیازمند به آرامبخشی وریدی که با DSI مدیریت شده‌اند، با افراد بدون DSI، می‌پردازد. همچنین مشخص می‌کند که آیا DSI، مرگ‌ومیر، مدت زمان بستری در واحد مراقبت ویژه (ICU) و بیمارستان، عوارض جانبی، مقدار کل دوزهای تزریق‌شده دارویی و کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار می‌دهد یا خیر. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینقطع آرام‌بخشی روزانه در مقایسه با عدم قطع آرام‌بخشی روزانه برای بزرگسالان شدیداً بیمار نیازمند تهویه مکانیکی تهاجمی چگونه است؟

جداکردن بیمار از تهویه مکانیکی

کاهش زمان قطع‌کردن در به‌حداقل‌رساندن عوارض احتمالی ناشی از تهویه مکانیکی مطلوب است.
Factors that impact on the use of mechanical ventilation weaning protocols in critically ill adults and children: a qualitative evidence‐synthesis

ونتیلاسیون مکانیکی طولانی‌مدت، با بستری شدن در واحد مراقبت‌های ویژه (ICU) به مدت بیش‌تر و احتمال مرگ‌و‌میر بالاتر همراه است؛ در نتیجه، تلاش می‌شود تا روش‌هایی برای بهبود فرآیندهای جداکردن بیمار از ونتیلاتور و جایگزین‌کردن آن با تنفس خود‌به‌خودی ابداع شود. آگاهی فزاینده درباره مزایای درک عوامل زمینه‌ای که بر کارآمدی این روش تأثیرگذار است، موجب ادغام سنتز شواهد کیفی با بررسی‌هایی در خصوص میزان اثربخشی شده است. این مطالعه مروری قصد دارد تا فاکتورهای مؤثر بر تصمیم‌گیری کارکنان حرفه خدمات سلامت در مورد چگونگی جداکردن بزرگسالان و کودکان از تهویه مکانیکی را بررسی کند.

 

هدف پروتکل‌های جداسازی استاندارد، کاهش مدت زمان صرف‌شده بر تهویه مکانیکی است. اما شواهد حمایت‌کننده از استفاده از آن‌ها در بالین متناقض هستند. این مطالعه مروری به مقایسه مدت زمان کامل استفاده از تهویه مکانیکی در بزرگسالان شدیداً بیمار که براساس پروتکل از دستگاه جدا شده‌اند، با افرادی که بر اساس عرف کلینیکی (غیر پروتکلی) جدا شده‌اند، می‌پردازد. همچنین تفاوت‌های اثرات جداکردن براساس پروتکل و بدون آن بر نتایج در مورد اندازه‌گیری مدت زمان جداکردن، زیان (عوارض جانبی) و استفاده از منابع (واحد مراقبت‌های ویژه و مدت زمان بستری در بیمارستان) مشخص شده‌اند. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینجداکردن از تهویه مکانیکی بر اساس پروتکل در مقایسه با جداکردن بدون آن در بزرگسالان به شدت بدحال چگونه است؟

 

تهویه غیر تهاجمی با فشار مثبت (NPPV)، حمایت تنفسی را بدون نیاز به یک راه تنفسی تهاجمی فراهم می‌کند. علاقه به استفاده از NPPV جهت تسهیل برداشت سریع‌تر تیوب اندوتراکئال و کاهش عوارض مرتبط با اینتوبه‌شدن طولانی افزایش یافته است. این مطالعه مروری مشخص نمود که آیا استراتژی NPPV مرگ‌ومیر به تمام علت‌ها را در مقایسه با جداکردن از تهویه فشار مثبت کاهش داده یا خیر. همچنین تفاوت‌های میان استراتژی‌ها را در رابطه با شکست در جداکردن و پنومونی مرتبط با دستگاه تهویه، مدت زمان بستری در بیمارستان و واحد مراقبت‌های ویژه، مدت زمان کامل تهویه مکانیکی، مدت زمان حمایت مکانیکی مرتبط با جداکردن، مدت زمان تهویه اندوتراکئال مکانیکی، تناوب عوارض جانبی (مرتبط با جدا کردن) و کیفیت کلی زندگی مشخص نموده است.

مدیریت هایپوکسمی

هایپوکسمیی حاد یا مزمن یک علت شایع پذیرش در بخش مراقبت‌های ویژه و استفاده از تهویه مکانیکی است. اصلاحات مختلفی در تهویه مکانیکی یا وسایل جانبی جهت بهبود پیامدهای مرتبط با بیماران استفاده شده‌اند.
Higher versus lower fraction of inspired oxygen or targets of arterial oxygenation for adults admitted to the intensive care unit

درمان اصلی هایپوکسمی اکسیژن‌درمانی است که به بیش‌تر بزرگسالان در بخش مراقبت‌های ویژه داده می‌شود. تزریق اکسیژن آزادانه می‌تواند منجر به بروز هایپروکسمی گردد. برخی مطالعات نشان داده‌اند که ارتباطی بین هیپراوکسمی و مرگ‌و‌میر وجود دارد، در حالی که مطالعات دیگر این ارتباط را نشان نداده‌اند. تزریق اکسیژن علی‌رغم نبود شواهد محکم، به‌طور گسترده‌ای در راهنماهای بالینی بین‌المللی توصیه شده است. فواید بالقوه اکسیژن مکمل باید در مقابل ضررهای بالقوه هایپروکسمی سنجیده شود. این مطالعه مروری به ارزیابی فواید و زیان‌های اکسیژن تزریقی با سهم بالا و پایین یا اهداف اکسیژناسیون شریانی برای بزرگسالان پذیرش‌شده در بخش مراقبت‌های ویژه می‌پردازد. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکریندر بزرگسالان بستری در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU)، سطوح متفاوت اکسیژن چه تفاوتی دارند؟

 

مرگ‌و‌میر ناشی از سندرم ناراحتی تنفسی حاد یکی از عوامل اصلی نیاز به ونتیلاسیون مکانیکی برای درمان هیپوکسمی است که حدوداً ۴۰ درصد موارد را شامل می‌شود. ونتیلاسیون در حالت خوابیده روی شکم و سینه ممکن است مکانیک ریه، تبادل گاز و پیامدها را بهبود بخشد. اهداف این مطالعه مروری عبارت‌اند از: تعیین اینکه آیا ونتیلاسیون در حالت خوابیده روی شکم در مقایسه با حالت ونتیلاسیون در حالت خوابیده به پشت یا نیمه‌خوابیده در بیماران مبتلا به نارسایی حاد تنفسی که به ونتیلاسیون مصنوعی تهاجمی مرسوم نیاز دارند، تأثیری در پیشگیری از مرگ‌و‌میر آن‌ها دارد یا خیر. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینحالت خوابیده روی شکم و سینه در مقایسه با حالت خوابیده به پشت برای تهویه در بزرگسالان مبتلا به نارسایی شدید تنفسی حاد چه تفاوتی دارد؟

اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری (ECMO) نوعی حمایت حیاتی است که روی قلب و ریه‌ها اثرگذار است، هر چند که استفاده از آن ریسک‌های زیادی دارد. ECMO در موارد شکست تنفسی شدید، به خون وریدی دسترسی پیدا کرده و آن را برمی‌گرداند و نیز تهویه غیر ریوی را ممکن می‌کند. عوارض ناخواسته مرتبط با بیمار شامل هموراژی یا ایسکمی اندام انتهایی است؛ عوارض ناخواسته مربوط به گردش خون ممکن است شامل شکست پمپ، شکست اکسیژناتور و تشکیل ترومبوز باشد. هدف این مطالعه مروری آن است که تعیین کند آیا استفاده از ECMO وریدی-وریدی یا وریدی-شریانی در بزرگسالان از حمایت تنفسی و قلبی معمولی مؤثرتر است یا خیر.

دارودرمانی

هرچندکه احیا با مایع و حمایت تنفسی درمان‌های اصلی برای بیماران SARI نیازمند به مراقبت ویژه هستند، اما مداخلات فارماکولوژیک زیادی نیز پیشنهاد شده‌اند که هنوز فواید و زیان‌های آن‌ها به‌طور قطعی مشخص نیست.
Pharmacological agents for adults with acute respiratory distress syndrome

سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS ؛acute respiratory distress syndrome) یک وضعیت تهدیدکننده زندگی است که در اثر آسیب مستقیم یا غیر مستقیم به ریه‌ها ایجاد می‌شود. هدف این مطالعه مروری بررسی اثربخشی عوامل دارویی در بزرگسالان مبتلا به ARDS بر مرگ‌ومیر، ونتیلاسیون مکانیکی و آمادگی بازگشت به کار در ۱۲ ماه است. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینترکیبات دارویی در بزرگسالان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) چه اثراتی دارند؟

 

پلاسمای افراد بهبود یافته (convalescent plasma) و هیپرایمیون ایمونوگلوبولین (hyperimmune immunoglobulin) ممکن است مورتالیتی را در بیماران مبتلا به بیماری‌های ویروسی تنفسی کاهش دهند، و در حال حاضر در کارآزمایی‌ها به عنوان یک درمان بالقوه برای بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ (COVID-19) مورد بررسی قرار می‌گیرند. درک کامل از شواهد موجود در مورد مزایا و خطرات آنها الزامی است. این مرور بررسی می‌کند که آیا ترانسفیوژن پلاسمای افراد بهبود یافته یا هیپرایمیون ایمونوگلوبولین در درمان مبتلایان به COVID-19 مؤثر و ایمن هستند یا خیر.

کورتیکواستروئیدها در موارد سپسیس و وضعیت‌های مشابه فوایدی را نشان می‌دهند که به احتمال زیاد به خواص ضد التهاب و تنظیم‌گر سیستم ایمنی (immunomodulator) آن‌ها برمی‌گردد. اگرچه آنها به صورت معمول در موارد آنفلوآنزای شدید تجویز می‌شوند، قطعیتی درباره احتمال منافع یا آسیب‌‌های آن‌ها وجود ندارد. این مطالعه مروری به ارزیابی عوارض ناخواسته احتمالی کورتیکواستروئیدها به عنوان یک درمان کمکی آنفلوانزا، با درنظرگرفتن تفاوت‌ها در دوزها و مدت زمان تجویز آن‌ها می‌پردازد. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینبرای بزرگسالان مبتلا به آنفلوانزا بستری‌شده در بیمارستان، اثرات کورتیکواستروئیدها برای تسکین علائم مربوط به آنفلوانزا شدید چیست؟

 

سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) یک فرآیند التهابی سیستمیک تخریب کننده است که با موربیدیتی و مرگ‌ومیر قابل‌توجهی همراه است. درمان‌های دارویی که التهاب را در ARDS تعدیل کنند، وجود ندارد. چندین کارآزمایی اثرات مواد مغذی دارویی را، که به صورت بخشی از تغذیه فرمولا یا به صورت یک مکمل غذایی ارائه شدند، بر پیامدهای بالینی در بیماری‌های ویژه و ARDS بررسی کرده‌اند. این مطالعه مروری به صورت نقادانه شواهد موجود در مورد اثرات مواد مغذی سیستم ایمنی (immunonutrition) در مقایسه با تغذیه فرمول استاندارد غیرمواد مغذی سیستم ایمنی در بزرگسالان تحت ونتیلاسیوون مکانیکی مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی حاد را ارزیابی می‌کند. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکریندر بزرگسالان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) که به‌صورت مکانیکی تهویه دارند، مواد مغذی سیستم ایمنی در مقایسه با تغذیه فرمول استاندارد چگونه است؟

پنومونی (Pneumonia) شایع‌ترین عفونت بیمارستانی است که بیماران بستری شده در واحد مراقبت‌های ویژه (ICU) را مبتلا می‌کند. با وجود این، راهنماهای ملی کنونی برای درمان پنومونی با منشاء بیمارستانی (HAP ؛hospital-acquired pneumonia) با سابقه چندین ساله قدیمی بوده و تشخیص پنومونی در بیماران تحت ونتیلاسیون مکانیکی (VAP ؛mechanically ventilated patients) اخیراً به طور قابل‌توجهی در معرض توجه قرار گرفته است. طول دوره بهینه آنتی‌بیوتیک درمانی برای پنومونی با منشاء بیمارستانی در بیماران بدحال با عدم قطعیت همراه است. هدف این مرور، بررسی اثربخشی آنتی‌بیوتیک درمانی کوتاه‌مدت در مقابل آنتی‌بیوتیک درمانی طولانی‌مدت برای درمان پنومونی با منشأ بیمارستانی در بزرگسالان بدحال، شامل بیماران تحت ونتیلاسیون مکانیکی است. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینکدام رژیم در بهبود پیامدها در افراد شدیداً بدحال که دارای پنومونی بیمارستانی‌اند، مؤثر است: دوره کوتاه یا درمان با آنتی‌بیوتیک‌های طولانی مدت؟

 

پنومونی در اثر باکتری‌های پاتوژن علت اصلی مرگ‌ومیر در کودکان در کشورهای با درآمد پایین است. تزریق زودهنگام آنتی‌بیوتیک‌ها نتایج را بهبود می‌بخشد. این مطالعه مروری به شناسایی درمان‌های آنتی‌بیوتیک دارویی برای پنومونی با منشأ جامعه با شدت‌های متفاوت توسط مقایسه آنتی‌بیوتیک‌های متفاوت می‌پردازد. پاسخ‌های بالینی کاکرین مربوطهدر کودکان بستری‌شده در بیمارستان مبتلا به پنومونی اکتسابی از جامعه، آنتی‌بیوتیک‌های متفاوت با یکدیگر چه تفاوتی دارند؟ و در کودکان مبتلا به پنومونی اکتسابی از جامعه در محیط‌های سرپایی، اثرات آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی چیست؟
پنومونی با منشأ جامعه (CAP) توسط پاتوژن‌های گوناگونی پدید می‌آید که به‌صورت سنتی به دو نوع «معمول» و «غیرمعمول» تقسیم می‌شوند. درمان آنتی‌بیوتیکی اولیه برای درمان CAP معمولاً تجربی بوده و به‌صورت انتخابی هر دو نوع پاتوژن‌های معمول و غیر معمول را پوشش می‌دهد. این مرور به تخمین مرگ‌ومیر و سهم شکست درمان با استفاده از رژیم‌های حاوی پوشش آنتی‌بیوتیکی غیرمعمول در مقایسه با افرادی که تنها پوشش معمول داشتند، می‌پردازد. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکریندر بزرگسالان بستری‌شده با پنومونی اکتسابی از جامعه، شواهدی از کارآزمایی‌های کنترل‌شده تصادفی‌سازی‌شده برای حمایت از استفاده از پوشش‌های آنتی‌بیوتیکی غیر معمول در برابر پوشش آنتی‌بیوتیک معمول وجود دارد؟
سندرم شدید حاد تنفسی (SARS) یک بیماری حاد تنفسی است که توسط نوعی ویروس کورونای جدید پدید می‌آید. این ویروس نخست در شهر فوشان چین در تاریخ 22 دسامبر 2002 دیده شده است. گیاهان چینی در این درمان استفاده شدند. این مرور به ارزیابی اثربخشی و ایمنی گیاهان چینی به همراه داروهای غربی در مقایسه با داروهای غربی به تنهایی، در بیماران مبتلا به SARS می‌پردازد.

مدیریت هذیان

هذیان (Delirium) به عنوان اختلال در تمرکز، هوشیاری و شناخت به همراه کاهش توانایی تمرکز، دقت و توجه به مورد خاص و نیز کاهش ادراک از محیط تعریف می‌شود.
Pharmacological interventions for the treatment of delirium in critically ill adults

اگر چه دلیریوم به‌طور معمول یک اختلال شناختی حاد برگشت‌پذیر است، حضور آن با تاثیر مخرب پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت برای بیماران بدحال همراه است. با این حال، عدم قطعیت قابل‌توجهی بر منافع نسبی و ایمنی نسبی مداخلات دارویی موجود برای این جمعیت سایه انداخته است. این مطالعه مروری اثرات مداخلات فارماکولوژیک برای درمان هذیان را روی مدت زمان هذیان در بزرگسالان شدیداً بیمار با هذیان تأییدشده یا ریسک بالای ثبت‌شده برای هذیان، ارزیابی می‌کند. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینمزایا و مضرات مداخلات دارویی برای درمان افراد بدحال با هذیان چیست؟

 

دلیریوم ICU در بیماران شدیدا بدحال در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) اغلب توسعه می‌یابد. این امر می‌تواند عمیقا بر آن‌ها و خانواده‌های آنها تاثیر بگذارد زیرا با افزایش مرگ‌ومیر، طولانی‌تر شدن مدت استفاده از ونتیلاسیون مکانیکی، طولانی‌تر شدن مدت بستری در بیمارستان و ICU و اختلال شناختی درازمدت همراه است. این مرور شواهد موجود در رابطه با تأثیر مداخلات پیشگیرانه بر روی هذیان ICU، مرگ‌ومیر ناشی از بیمارستان، تعداد روزهای بدون هذیان و کما، تعداد روزهای بدون دستگاه تهویه، طول مدت اقامت در ICU و اختلال شناختی را ارزیابی می‌کند. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینهالوپريدول در مقایسه با دارونما (placebo) برای پیشگیری از هذیان در بزرگسالان بدحال در مراقبت‌های ویژه چه عملکردی دارد؟

تغذیه در مراقبت ویژه

افراد شدیداً بیمار در معرض ریسک بالاتری از سوء تغذیه قرار دارند. بیماری‌های حاد یا مزمن، کاتابولیسم مرتبط با استرس القاشده در اثر تروما یا التهاب و عوارض ناخواسته القاشده در اثر دارو ممکن است موجب کاهش اشتها یا افزایش حالت تهوع و اسفراغ شوند. همچنین، مدیریت بیمار در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) می‌تواند موجب تداخل در مسیرهای تغذیه‌ای گردد.

روش‌های ارائه نیازهای تغذیه‌ای عبارتند از ارائه تغذیه روده‌ای (EN)، یا تغذیه وریدی (PN)، یا ترکیبی از هر دو (EN و PN). با این حال، هر روش مشکل‌ساز است. هدف این مرور تعیین مسیر (نحوه) ارائه‌ای است که جذب تغذیه را بهینه می‌کند. هدف این مطالعه مروری مقایسه اثرات روش‌های تغذیه روده‌ای در مقابل وریدی، ‌و اثرات تغذیه روده‌ای در مقابل ترکیبی از روش‌های تغذیه روده‌ای و وریدی، در میان بزرگسالان شدیدا بدحال، از لحاظ مورتالیتی، تعداد روزهای خارج از ICU تا روز 28 و عوارض جانبی است. پاسخ‌های مرتبط بالینی کاکرینتغذیه روده‌ای در مقایسه با تغذیه تزریقی (با یا بدون تغذیه روده‌ای) برای بزرگسالان بستری‌شده در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) چه تفاوتی دارد؟

About this Special Collection

Acknowledgements

این مجموعه ویژه یکی از مجموعه‌های ویژه COVID-19 است. این مجموعه ویژه همچنین به زبان‌های چینی ساده‌شده، آلمانی، فرانسوی، ژاپنی، مالزیایی، لهستانی، پرتغالی، روسی و اسپانیایی در دسترس است.

این مجموعه ویژه توسط Michael Brown (دبیر ارشد در گروه مراقبت حاد و اورژانس در کاکرین؛ دبیر ارشد گروه گردش خون و تنفس در کاکرین) و Harald Herkner (دبیر همکار، مراقبت‌های اورژانسی و ویژه در کاکرین)، با همکاری Toby Lasserson (معاون سردبیر)، Liz Bickerdike (دبیر همکار) ، Robin Featherstone (متخصص اطلاعات) و Monaz Mehta (دبیر) در بخش روش‌های ویراستاری کاکرین توسعه یافته است.

این مجموعه ویژه به فارسی توسط مرکز کاکرین ایران در تاریخ ۲۱ فروردین ماه ۱۳۹۹ ترجمه شد.

مدیریت

دکتر نیک پژوه متخصص طب پیشگیری و پزشکی اجتماعی

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا

اپلیکیشن پزشکی سلامت: دکتر نیک

برای نصب آسان در اندروید و آیفون کلیک کنید