APOMORPHINECENTRAL NERVOUS SYSTEM MEDICINES

APOMORPHINE

آپومورفین

APOMORPHINE

موارد مصرف:

آپومورفین برای درمان حاد و متناوب حملات بیماری پارکینسون پیشرفته استفاده می‌ شود.

موارد منع مصرف:

در موارد ضعف تنفسی با CNS، نارسایی کبدی، شوک، تشنج یا عدم هوشیاری، مشکلات عصبی-روانی یا زوال عقل این دارو نباید مصرف شود.

هشدارها
1- این دارو باعث تهوع و استفراغ می ‌شود.
2- در صورت وجود بیماری‌ های ریوی، قلبی-عروقی و غدد درون‎ریز و سابقه افت فشار خون وضعیتی با احتیاط تجویز شود.
3- ارزیابی دور‌ه ‌ای عملکرد کبد، کلیه، قلب و عروق و سیستم خون‎ساز ضروری است.
4- قبل از شروع و در حین تجویز این دارو به همراه لوودوپا (هر شش ماه یک بار) بروز کم‎ خونی همولیتیک بررسی شود.

عوارض جانبی: تهوع و استفراغ، تضعیف دستگاه عصبی مرکزی، خواب ‎آلودگی، افت فشار خون وضعیتی، افزایش ترشح بزاق و عرق از عوارض جانبی این دارو هستند.

تداخل‎‌های دارویی: اثرات درمانی آپومورفین ممکن است به  وسیله دارو ‌های ضدجنون یا سایر مهارکننده ‎‌های دوپامین در CNS مهار شود.

نکات قابل توصیه
1- در طول درمان با آپومورفین بیمار باید تحت  نظر متخصص و در بیمارستان باشد.
2- در تزریقات مکرر، محل تزریق عوض شود.
3- تجویز خوراکی دومپریدون (20میلی‌گرم سه  بار در روز) دو تا سه روز قبل و حین تجویز آپومورفین (60-30 دقیقه قبل از مصرف آپومورفین) برای کاهش عوارض جانبی آپومورفین توصیه می‌ شود.

مقدار مصرف: بعد از قطع درمان جاری پارکینسون به مدت یک شب، مقادیر تشخیصی آپومورفین 1، 2، 4، 5 میلی‌گرم (حداکثر تا 10میلی‌گرم) در فواصل 30 دقیقه به طور افزاینده و از راه زیرجلدی تزریق شود، تا حداقل مقدار مولد پاسخ تعیین گردد.

اشکال دارویی

Injection: 10mg/ml

مدیریت

دکتر نیک پژوه متخصص طب پیشگیری و پزشکی اجتماعی

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا

اپلیکیشن پزشکی سلامت: دکتر نیک

برای نصب آسان در اندروید و آیفون کلیک کنید